Panulak

Araw araw akong pinalulunok

Ng kung anu-ano galing sa

Kung sinu-sino.

Hindi ko na matandaan ang lasa

Ng sarili kong laway.

Puno parati ang bibig,

Hagod lang ng hagod

Subo lang ng subo

Hanggang sa tumulo na ang sarili kong laway

Sa sobrang pagkakapuno.

 

Punong-puno na pala ako

 

Pero lunok parin ako ng lunok.

Tanggap parin ng tanggap

Kahit sabaw na.

Minsan, sa pagkakaapaw,

Naiisip ko kung ano nga ba ulit

Ang pakiramdam

Ng kawalan at ng langit

Sa tuwing lumuluhod ako

At tumitingala

Sa kawalan at sa langit.

May lugar pa ba ng kapahingahan

Para sa aking mga labi?

 

Hindi ko alam.

 

A/N: Nakita ko ang tulang ito habang naglilinis ako ng kwarto ko. Isinulat ko ito noong nakaraang taon- noong pagod na pagod na ako sa pagtuturo. Di ko rin alam kung bakit hanggang ngayon ay nagtuturo parin ako.

 

Siguro dahil may increase na. 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s